زیبایی را در نگاههایمان جاری کنیم و در لبخند هایمان ...

عصب کِشی یا عصب کُشی ؟

بارها شده بیماران از ما می پرسند

عصب کِشی

درست است یا عصب کُشی ؟
برای جواب دادن به این سوال، در ابتدا باید دید چرا یک دندان نیاز به درمان

عصب کِشی

یا عصب کُشی دارد.

عصب کِشی
 
همانطوری که میدانید دندان دارای دو قسمت تاج و ریشه می باشد. تاج دارای یک قسمت بیرونی به نام مینا و یک قسمت درونی به نام عاج می باشد، درست زیر عاج یک محفظه ای وجود دارد که اطاق پالپ نامیده می شود و در آن عصب و عروق خونی از ریشه وارد آن فضا می گردد و تغذیه قسمتهای مختلف دندان را برعهده دارد.

پس متذکر می شوم که اعصاب و عروق از ریشه وارد دندان و به محفظه یا اطاق پالپ وارد می گردند، حال تا زمانی که اطاق پالپ در معرض عوامل میکروبی یا مکانیکی قرار نگیرد نیاز به درمان عصب نیست. وقتی که یک دندان در معرض عوامل میکروبی قرار می گیرد در ابتدا مینا شروع به تخریب شدن می نماید و این پوسیدگی ها اغلب بدون علامت هستند و در بسیاری از موارد نیاز به درمان خاصی ندارد حتی در برخی موارد می توان با

مسواک زدن

و استفاده از

نخ دندان

نه تنها از پیشرفت آن جلوگیری کرد بلکه حتی می توان پوسیدگی را متوقف کرد.

ولی چنانچه پوسیدگی از سد مینا رد شود و به عاج برسد با توجه به اینکه عاج عضو ضعیفی در مقابل پوسیدگی ها پیشرفت می کند، در این مواقع دندانها نسبت به آب سرد و شیرینی حساس می باشد البته باید متذکر شوم همیشه درگیری عاج همراه با درد یا حساسیت نسبت به سرما و شیرینی نیست و چه بسا این پوسیدگی با چشم حتی توسط

دندانپزشک

دیده نمی شود و نیاز به تهیه گرانی جهت تشخیص پوسیدگی ها دارد لذا امتناع بیماران از تهیه گرانی در این مرحله به ضررشان می باشد و با توجه به بدون علامت بودن پوسیدگی ها، پوسیدگی پیشرفت کرده، باعث می گردد تا پوسیدگی وارد اطاق پالپ شده، اعصاب و عروق را درگیر نماید. تا وقتی که پوسیدگی وارد اطاق پالپ نشده نیاز به درمان عصب وجود ندارد.

هرچند در بسیاری از موارددر ترمیم های وسیع و عمیق به علت عمق زیاد پوسیدگی و نزدیکی ماده ترمیمی به اطاق پالپ حتی بعد از ترمیم هم دندانها حساس شده، بیماران پس از نوشیدن آب سرد و حتی آب ولرم احساس درد نمایند و در مواردی حساسیت آنقدر زیاد می شود که لاجرم نیاز به درمان عصب داریم. وقتی به هر دلیلی پوسیدگی وارد اطاق پالپ شود آن وقت نیاز به درمان عصب داریم، در واقع در اثر ارتباطی که بین اطاق پالپ از طریق ریشه به فضای اطراف ریشه دندان ( استخوان و لثه ) وجود دارد آلودگی از انتهای ریشه وارد فضای اطراف دندان شده، از اینجا به بعد انتهای ریشه دچار التهاب می شود و سلولهای التهابی از طریق عروق وارد اطاق پالپ می شود و در اثر دفاع بدن در مقابل پوسیدگی در اطاق پالپ افزایش حجم خون را به خاطر دفاع بدن داریم و این افزایش حجم باعث فشار به عصب دندان شده، درد بسیار شدیدی عارض می گردد.

و چنانچه درمان صورت نپذیرد باعث از بین رفتن عصب شده، اصطلاحاً دندان نکروز می گردد یا بطور عامیانه می میرد. وقتی که دندان به اصطلاح مرد و اگر درمان نشود انتهای ریشه شروع به عفونت می نماید که همراه با آبسه می باشد، لازم به ذکر است در ابتدای درگیری عصب و وقتی که هنوز دندان زنده است با درد بسیار شدیدی همراه است و اغلب بیماران با ایجاد یک درد شدید در این مرحله به گمان وجود عفونت مبادرت به خوردن آنتی بیوتیک می نمایند در صورتیکه همانطوری که عرض شد در این مرحله هنوز عفونتی ایجاد نشده پس نیاز به آنتی بیوتیک نیست و برای مقابله با درد فقط مسکن کفایت می کند ولی چنانچه عفونت به انتهای ریشه رسیده باشد و باعث نکروز شدن ( مرده شدن ) دندان شد.

تا زمانیکه عفونت فعال نشود و آبسه ایجاد نگردد ممکن است علیرغم آلودگی دردی وجود نداشته باشد پس در واقع دندانی که نیاز به

عصب کِشی

یا عصب کُشی دارد همواره با درد همراه نیست و چون همیشه همراه با درد نیست قصد ما هم در واقع کشتن عصب یا کشیدن عصب نیست، بلکه تمیز کردن ریشه از آلودگی و بستن مسیر انتهای ریشه جهت جلوگیری از دسترسی آلودگی به انتهای ریشه است که خطر انتشار عفونت از آنجا زیاد است.

بنابراین ما در اصل ریشه را درمان می کنیم تا آن را از آلودگی باز داریم و در حقیقت عصب کِشی یا عصب کُشی هر دو اشتباه می باشد و درمان ریشه یا روت کانال تراپی بسیار برازنده این عمل است. پس بهتر است دندانها در همان ابتدای پوسیدگی درمان شوند و منتظر درد نباشیم زیرا آلودگی عصب مشکلات زیادی را به همراه دارد و علاوه بر تخریب بیشتر دندان، درمانهای پیشرفته تر، گرفتن وقت زیاد، هزینۀ بیشتری را هم به بیماران تحمیل می کند. بنابراین بهتر است دندانها در همان ابتدای تخریب درمان شوند تا عمر بیشتری داشته باشند.

زیر مجموعه ها